Volwassenen doen ook maar wat
Leestijd: 3 minuten
De trein stond al op het perron klaar.
Een meisje stapte in. Ik schatte haar een jaar of elf. Op het perron bleef haar oma achter, haar blik volgde haar kleindochter terwijl de deuren zich sloten.
Het meisje installeerde zich met de vastberadenheid van iemand die precies weet wat ze doet. Ze trok haar jas uit, pakte een boek en legde het voor zich neer. Dit was een reis die ze alleen maakte. Dit was volwassen zijn.
Ze deed alsof ze verdiept was in haar boek, terwijl ze over de rand heen gluurde naar het oudere echtpaar tegenover haar. Ze hield hen in de gaten — bijna alsof ze wilde inschatten of ze haar als een echte reiziger zagen. Een vrouw van de wereld.
De twee keken terug, vriendelijk. Ze voelde zich gezien. Ze pakte een zak snoepjes en bood het hen aan, met een zekere vanzelfsprekendheid. Want dat doen volwassen mensen.
Ik herkende zoveel van mezelf in haar.
Ook ik wilde vroeger heel graag en heel snel bij de volwassenwereld horen. Ik had er een romantisch beeld bij: als je volwassen was, wist je het. Dan had je richting. Dan had je antwoorden.
Ik had haar eigenlijk willen zeggen: je hebt geen haast. Volwassen zijn komt vanzelf — en zelfs dan weet je het niet altijd zeker.
Want volwassenen doen ook maar wat.
Op de werkvloer zie ik het constant. Mensen die in vergaderingen met stelligheid spreken. Rapporten vol overtuiging presenteren. Strategieën uitstippelen alsof ze de toekomst kunnen voorspellen.
Soms is dat zelfvertrouwen oprecht. Soms is het een manier om onzekerheid te verbergen. Maar achter die façade schuilt dezelfde onzekerheid die we als kind voelden. We hebben alleen geleerd het te maskeren.
Misschien is dat de echte volwassenheid: niet het hebben van alle antwoorden, maar accepteren dat niemand ze echt heeft.
Net als dat meisje in de trein — die haar boek voor zich neerlegt, rondkijkt, en hoopt dat ze de rol overtuigend genoeg speelt.
Wil jij helderheid over waar je staat en wat je wilt? Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek →