"Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan."
Leestijd: 2 minuten
Pippi Langkous heeft dit nooit gezegd.
Op de officiële website van Astrid Lindgren staat het er expliciet bij: deze uitspraak is niet van Pippi. Toch duikt hij overal op — op tegeltjes, in motivatietrainingen, in gesprekken over lef en groei.
Dat zegt iets. Niet over Pippi, maar over ons. We houden van deze gedachte. De onbevangenheid ervan. Het idee dat je iets gewoon kunt proberen zonder te worden tegengehouden door ervaring — of het gebrek daaraan.
Ergens onderweg verliezen we die vrijheid.
Kinderen doen het van nature. Ze denken niet na over hoe iets moet — ze dóen het. De eerste keer fietsen, een toren bouwen van blokken, een woord uitspreken dat ze nog niet kennen.
Maar op een gegeven moment worden we ons bewust van mislukking. Van verwachtingen. Van alles wat fout kan gaan. En daarmee wordt de drempel om iets nieuws te proberen steeds hoger.
In loopbanen zie ik dat patroon constant.
Mensen die wachten tot ze er klaar voor zijn. Totdat ze de juiste opleiding hebben, genoeg ervaring, de perfecte timing. Terwijl de baan die ze willen al lang vergeven is.
De vraag is niet of je er klaar voor bent. De vraag is: wat is het ergste dat er kan gebeuren als je het probeert?
Gewoon beginnen werkt — maar niet altijd.
Soms is proberen de beste strategie. Een gesprek aangaan zonder script, een kans grijpen zonder alle details te kennen, solliciteren op een functie waar je nog niet volledig aan voldoet.
Maar soms helpt voorbereiding. Niet om de drempel weg te nemen — maar om met meer zelfvertrouwen die eerste stap te zetten.
Het onderscheid zit hem in eerlijk zijn tegen jezelf: ben ik bang om te beginnen, of heb ik echt iets tekort?
Wil jij die eerste stap zetten maar weet je niet precies hoe? Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek →